เฮ้อ! ว่างจริงๆ เด็กสาวบ่น ขณะเดินเล่นในสวนดอกไม้ในพระราชวังแห่งคาโนวาล ปิดเทอมทั้งที ต้องมาธุระกับไอ้คาโลในคาโนวาลซะได้ แล้วก็ดันหิ้วไอ้คิลไปด้วย
....แถมไม่ยอมให้เธอไปด้วย ด้วยเหตุผลที่ว่า...
นายไป ก็ไปสร้างความวุ่นวายซะเปล่าๆ
เฮอะ! ก็ไม่ได้อยากไปซะหน่อย เด็กสาวบ่นอุบอิบกับตัวเอง แล้วนี่เราจะทำอะไรล่ะ
แต่แล้วก็นึกไปถึงตำนานที่เจ้าหมอนั่นเล่าให้ฟัง....
.... ที่คาโนวาล มีปราสาทอยู่แห่งหนึ่ง ชื่อว่าปราสาทวงกตจองจำ มีตำนานเล่าขานกันว่า มีเจ้าหญิงผู้หนึ่งถูกแม่มดกักขังเอาไว้บนหอคอยที่สูงที่สุด รอให้เจ้าชายผู้เป็นที่รักมาช่วย แต่เมื่อเจ้าชายมาถึง เขากลับพ่ายแพ้ให้กับมังกรที่เฝ้าปราสาทและสิ้นชีวิตลง เจ้าหญิงเสียใจมาก จึงกระโดดลงมาจากหอคอยเพื่อฆ่าตัวตาย เล่ากันว่าในปราสาทนั้นมีอาถรรพ์ อย่าริอาจเข้าไปล่ะ ....
....ฮะ! เจ้าหมอนั่น ไม่รู้จักเธอซะแล้ว....
....อย่างเธอน่ะ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ!....
เมื่อคิดได้ดังนั้น เด็กสาวก็รีบตรงไปที่คอกม้าทันที
+_+_+_+_+_+_+_+_+_+
~ เนิ่นนานที่ฉันยังแปลกใจ เหตุใดเจ้าหญิงต้องรอเจ้าชาย ~
เด็กสาวก้าวเข้าไปในปราสาทที่สร้างด้วยหินทั้งหลัง ภายในมืดทึมและเต็มไปด้วยฝุ่น เธอเดินลึกเข้าไป ผ่านหน้าต่างบานสูงที่กลับอักแสงเพราะกำแพงที่ขวางกั้นไว้รอบปราสาท
~ แล้ววันหนึ่งตัวฉันได้มีโอกาสได้เดินเข้าไป ~
แต่แล้วเฟรินก็เห็นเบื้องหลังของหญิงสาวคนหนึ่ง กำลังเดินขึ้นไปทางบันไดวนด้านหนึ่งของห้องโถง เด็กสาวขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนเดินตามไป
~ ข้างในปราสาทที่มีเจ้าหญิง ถูกขังอยู่บนหอคอย ~
บันไดวนยาวเหยียดเป็นสิบชั้นหยุดลงที่ประตูบานหนึ่ง หญิงสาวเดินเข้าไป เฟรินตามเข้าไปทันที แล้วจึงพบกับห้องนอนที่มีเตียงสี่เสาอยู่ตรงกลาง มีผ้าม่านอยู่รอบด้าน
~ ด้วยเวทมนต์ที่เหมือนไม่มีเหตุผล ของใครสักคน ~
ฉับพลันประตูห้องที่พวกเธอเดินเข้ามาก็หายไป หญิงสาวหันกลับไปด้วยความแปลกใจ เฟรินจึงได้เห็นว่าเธอเป็นหญิงสาวที่งดงาม ผมยาวสีดำสลวย ดวงตาสีน้ำเงินเป็นประกาย หญิงสาวแตะกำแพงที่เคยเป็นประตู ก่อนจะเริ่มโวยวาย แต่น่าประหลาด ที่เฟรินเห็นปากเธอขยับ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงของเธอเลย
~ และต้องทุกข์ทน จนกว่าที่จะมี....ใคร ใครสักคน ~
ฟรินแตะต้องกำแพงอย่างประหลาดใจ แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่สนใจเธอเลย หญิงสาวทุบกำแพงจนเหนื่อยทั้งกรีดร้อง ทั้งตะโกน ในที่สุดเธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ก่อนจะเริ่มปิดหน้าและร้องไห้
~ ต้องทนอีกนาน....แค่ไหน ต้องทนอีกนาน....เท่าไหร่ ~
ทันใดนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนภาพที่กรอให้เร็วขึ้น พระอาทิตย์ที่เคยเจิดจ้าหายไป พระเจ้าโผล่มาแทนที่ กลางวัน กลางคืน กลางวัน แล้วก็เปลี่ยนเป็นกลางคืน สลับกันไปอย่างนี้ตลอด เฟรินมองไปนอกระเบียงอย่างประหลาดใจ
~ แล้ววันหนึ่งก็มีเจ้าชาย ที่ไม่เกรงกลัวกับอันตราย กวัดแกว่งดาบคู่กาย หมายจะทำลายคำสาป ~
แต่แล้ว วันเวลาก็เดินตามปกติอีกครั้ง ในเวลาที่พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าอยู่บนฟ้า เหมือนดั่งได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ ก่อนจะวิ่งถลาไปที่ระเบียง เฟรินเดินตามไปทันที
~ ทันใดที่เจ้าหญิงได้ยินดังนั้น ก็วิ่งออกไป....ที่ริมระเบียง หวังเพียงที่จะได้พบ....เจ้าชายที่รอมาแสนนาน การรอคอยคงจบวันนี้ พอทีกับความทรมาน ~
หญิงสาวแย้มรอยยิ้มเมื่อเห็นบุรุษผู้หนึ่งบนหลังม้า เฟรินมองตามไป แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง เพราะใบหน้าที่คุ้นเคยนั่น! ความแตกต่างเพียงผิวสีทองแดง กับผมสีทอง....
~ เจ้าหญิง....รอคอยเจ้าชายอยู่บนนี้ รอคอยเจ้าชายมาเนิ่นนานเต็มที วันนี้จะเป็นวันสุดท้าย...สุดท้าย วันที่เวทมนต์หมดความหมาย วันที่จะไปจากหอคอยนี้ได้ ขึ้นอยู่กับเจ้าชาย ~
บุรุษผู้นั้นลงจากม้า และเดินเข้ามาภายในกำแพงปราสาท ทันใดนั้น ผืนดินเบื้องหน้าบุรุษผู้นั้นก็ยุบตัวลงไป ปีศาจร้ายผุดขึ้นมา มันร้องคำรามใส่เขา มังกร!
~ เจ้าชายรูปงามไม่กลัวปีศาจร้าย มีทั้งกายและใจที่เข้มแข็ง ~
บุรุษผู้นั้นกระโดดถอยหลังไป ชักดาบออกมาทันทีด้วยความแน่วแน่ แล้วพุ่งเข้าใส่มังกรร้าย!
~ ปีศาจร้ายกำลังเริ่มอ่อนแรง ถูกแทงเข้าตรงกลางหัวใจ ~
มังกรร้องคำรามพลางพ่นไฟ ชายหนุ่มหลบได้อย่างสวยงาม ก่อนที่สวนดาบใส่มันอย่างรวดเร็ว ดาบจมลงไปในหน้าอกของมันอย่าแม่นยำจนมิดด้าม สัตว์ร้ายร้องคำรามเป็นอย่างเจ็บปวด ก่อนล้มลงไปกับพื้น ชายหนุ่มชักดาบออกมาแล้วเก็บใส่ฝัก
~ เจ้าหญิงตะโกนเธอรออยู่บนนี้ เจ้าชายแหงนมองขึ้นมาในทันใด ~
หญิงสาวข้างๆเธอขยับปากเหมือนร้องตะโกนด้วยรอยยิ้มกว้าง ชายหนุ่มหันมามองทันที ก่อนจะยิ้มให้
~ ปีศาจร้ายยังไม่ทันจะสิ้นใจ ลอบทำร้ายเจ้าชายในทันใด ~
ทันใดนั้น! ท่ามกลางความคาดไม่ถึง มังกรร้ายเบื้องหลังชายหนุ่มก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนใช้แรงเฮือกสุดท้ายตวัดหางแทงชายหนุ่มจากด้านหลังจนทะลุออกมาด้านหน้า....
~ และแล้วเรื่องราวมันเริ่มเลวร้าย จากรอยยิ้มที่เคยมีเริ่มจางหาย ~
ทั้งสามต่างตกตะลึง ก่อนที่สัตว์ร้ายจะชักหางกลับแล้วสิ้นใจ....
~ เลือดไหลซึมออกจากกาย เจ้าชายทรุดลงตรงพื้นดิน ~
เลือดไหลออกมาจากบาดแผลเป็นสาย แล้วชายหนุ่มก็ล้มลง....
~ เจ้าหญิงนิ่งไปในทันใด เจ้าหญิงจะทำอย่างไรต่อจากนี้ ~
หญิงสาวข้างกายเฟรินยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเธอ....
~ เจ้าหญิงจะทำอย่างไรต่อไปดี เมื่อไม่มี....เจ้าชาย ~
ก่อนที่เธอจะทรุดลงกับพื้น กรีดร้องร่ำไห้อย่างโศกเศร้า....
~ เจ้าหญิง จะไม่รอคอยเจ้าชายแล้ว จะไม่รอคอยอยู่บนนี้ ~
หญิงสาวลุกขึ้นยืนด้วยสายตาว่างเปล่า และเต็มไปด้วยคราบน้ำตา....
~ จะข้ามกำแพง เพื่อจะไปหา เจ้าหญิงกำลังจะไปหา ~
หญิงสาวก้าวขึ้นไปตรงริมขอบระเบียง เฟรินเบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนจะพยายามร้องห้าม แต่กลับไม่มีเสียงใดออกมาจากปากเธอเลย....
~ กำลังจะเดินทางข้ามนภา ไปหาเจ้าชาย ~
หญิงสาวโน้มตัวลงไปเบื้องล่าง ก่อนที่เท้าของเธอจะหลุดจากริมระเบียง เฟรินตัดสินใจคว้าตัวเธอไว้ แต่ร่างของหญิงสาวกับผ่านมือเธอไปราวกับธาตุอากาศ แล้วร่างของเธอก็ร่วงลงสู่พื้น
~ และ....เรื่องนี้ ก็เดินมาจนบทสุดท้าย ไม่เหลือเจ้าหญิงเจ้าชายแล้ว ~
เฟรินมองภาพความตายเบื้องหน้าอย่างตกตะลึง ในใจพร่ำร้อง
....นี่เป็นความฝัน....
....นี่ต้องเป็นแค่ความฝันแน่ๆ!....
~ ไม่เหลืออะไร....นอกจากตัวฉัน ที่ยืนมองดูอยู่บนนี้ ~
ทันใดที่เธอคิดเช่นนั้น ภาพความตายเบื้องหน้าก็หายไป เฟรินเดินถอยหลังกลับเข้าไปในห้องอย่างหวาดหวั่น ก่อนจะวิ่งไปทางประตูที่เธอเข้ามา....
แต่มันไม่อยู่ตรงนั้น!
~ อยู่บนหอคอยที่ไม่มีทางออก ไม่มีทางออก ~
เฟรินเรียกดาบผ่าปฐพีออกมา แล้วฟาดฟันไปยังกำแพงเบื้องหน้า หวังจะให้ประตูปรากฏ แต่กำแพงก็ยังคงเป็นเช่นนั้น
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
เด็กสาวหยุด หอบหายใจถี่เร็ว...
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
เธอทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง มือข้างที่ไม่ได้ถือดาบทุบกำแพง....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
ก่อนที่น้ำตาจะเริ่มรินไหล....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
วันเวลาผ่านไป....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
กลางวันแปรเปลี่ยนเป็นกลางคืน....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
กลางคืนแปรเปลี่ยนเป็นกลางวัน....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
ที่พระราชวังแห่งคาโนวาล....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
เจ้าชายแห่งคาโนวาลได้ตามหาเจ้าหญิงแห่งบารามอส....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
จนได้ความว่าเธอลอบออกไปยังปราสาทวงกตจองจำ....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
เจ้าชายตัดสินใจจะไปที่แห่งนั้นเพียงลำพัง....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
ที่หอคอยที่สูงที่สุดแห่งปราสาทวงกตจองจำ....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
เจ้าหญิงแห่งบารามอสเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าม้า....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
เธอลุกขึ้นยืนจากเตียงที่นั่งอยู่....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
แล้วก้าวออกไปริมระเบียง....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
และเมื่อเห็นบุรุษบนหลังม้าที่คุ้นเคย....
~ ฉันเป็นเจ้าหญิงคนต่อไป ~
นางยิ้มออกมา พร้อมน้ำตาหยดหนึ่งที่ไหลออกมาจากดวงตา.....
....ผู้ต้องคำสาปแห่งปราสาทวงกตจองจำ จะไม่มีวันได้ออกไปอีกเลย.....
THE END
